Sa'id Vanenburg

(Dit artikel verscheen eerder op Wij Blijven Hier)

Discrimineren mag niet. Daar zijn de meesten van ons het, in elk geval in het openbaar, wel over eens. Discriminatie is verderfelijk, verfoeilijk, verachtelijk en ook nog eens verschrikkelijk verboden. Dat staat namelijk in de grondwet en niet eens ergens als voetnoot of achterin het boek waar nooit iemand kijkt, nee, we hebben er het allereerste artikel van gemaakt. Dus er kleeft wel enig gewicht aan zou je zeggen.

Read more »

“Hoe dacht je dan dat ik zou reageren?!”
Het puntje van haar neus was knalrood geworden, iets dat immer gebeurde wanneer ze zich opwond. Ik had dit altijd zeer onaantrekkelijk gevonden, het was een van de redenen dat ik in bed het liefst het licht uit liet.
“Nou? Ga je nog wat zeggen??”
Ik had haar zojuist verteld dat ik een eind aan de relatie wilde maken en daarbij een heel verhaal opgehangen over hoe ik me geen raad wist met mezelf, dat ik tijd nodig had om uit te zoeken wie ik was en wat ik wilde en nog meer onzin om te verbloemen dat ik me gewoon verveelde met haar.

Read more »

Door de snerpende fluittoon in m’n oren kan ik hem nauwelijks verstaan, maar volgens mij roept hij iets over de grootste teringherrie die hij ooit heeft gehoord. Ik ben het met hem eens. We hebben net de bar verlaten waar een vriend van een vriend met zijn band een optreden had. Vooral gitaren, veel kabaal, geschreeuw en weinig melodie, maar buiten mijn maat en ik scheen niemand zich daar aan te storen. Het moment waarop een net iets te oude vrouw met rossige dreadlocks mijn bier van extra schuim voorzag door met een flinke dosis consumptie in m’n gezicht te tetteren wat een geweldige band ze het vond, was voor mij het moment om op te stappen.

Read more »

(Dit artikel verscheen eerder op Frontaal Naakt)

Misschien is het dat het Alkmaar van de jaren ’80 vrij gemoedelijk was, hoewel ik dat niet zeker weet. Of misschien is het dat ik het geluk had op te groeien in een omgeving  waar het gewoon geen issue was. Misschien was ik er wel gewoon blind voor omdat ik er niet persoonlijk mee geconfronteerd werd. Maar feit is dat ik ruimschoots het eerste decennium van mijn leven geen racisme heb gekend. Mijn beste vriend was een Argentijn (afstammend van de Mapuche indianen, mooi vond ik dat) en onder de rest van mijn vriendjes bevonden zich Hollanders, Surinamers, Arubanen en Vietnamezen. Ik was me er heel goed van bewust dat ik zelf zowel Surinaams (creools) als ook Hollands en Indisch bloed in me droeg, maar stond er verder niet bij stil dat dit ‘anders’ was. Voor zover ik weet maakte niemand in mijn omgeving er een punt van dat de een er anders uit zag dan de ander.
Read more »

‘Ga maar,’ zei ik, ‘aan mij heb je niets.’
Ik sprak de woorden uit en probeerde zowel haar als mijzelf te overtuigen en zij deed haar best het te begrijpen, voor ons beiden.
Haar hand reikte naar de mijne en ik keek ernaar. Aarzelend stak ik mijn hand uit en trok deze weer terug en met uitgestoken arm bleef ze me aankijken.
Ik keek naar buiten, weg van haar en in het raam waarachter de storm hevig woedde weerkaatste haar reflectie. Kalm zag ik haar staan, midden in de storm en haar mond bewoog en voorzichtige woorden rolden over haar lippen.
Ik drukte mijn gezicht verder tegen het koude raam en voelde hoe de regen aan de andere kant van het glas kapot sloeg en zij legde haar hand op mijn schouder.
‘Je kunt beter gaan,’ zei ik nogmaals en ze bleef en ik hield van haar.

(Dit artikel verscheen eerder op ADHDer.nl)

Ritalin, godsamme wat een uitvinding! Ik weet niet of het hoger scoort dan de afstandsbediening en de magnetron, maar het krijgt van mij wel een plek in de top 10. Voor nu, in elk geval, ik gebruik het sinds een kleine week.

Nog maar een paar maanden terug had ik er een compleet andere mening over – het is rotzooi, overbodig en wordt veel te snel uitgeschreven door de Ritalin-mafia om de farmaceutische industrie te spekken. Kinderen mogen niet meer gewoon druk zijn, maar moeten zich als makke lammetjes gedragen en anders noemen we ze ADHD’er en moet er een pil in. Als je zelf niet rustig kunt zijn, dan maken we je wel rustig. Zoiets. De reden voor deze mening is dat ik zelf een zoontje heb met de diagnose ADHD en na afloop van het onderzoekstraject tot vervelends toe medicatie aangeboden kreeg voor hem. Hoewel ik bleef weigeren, bleef men het opdringen. Ik wilde het niet. Toen niet, maar ook nu niet. Ik ben van mening dat dergelijke medicatie een laatste middel moet zijn, vooral bij kinderen. En mijn kind is nog niet verloren zonder.
Read more »

De deur gaat niet verder open dan een kier en op borsthoogte steekt een voorhoofd met twee vragende ogen om de hoek.
‘We komen de woning bekijken,’ zeg ik.
Ze antwoordt niet, maar haar ogen schieten een paar keer heen en weer. Van mij naar mijn vader en weer terug naar mij. Ik vraag me af of ze me verstaan heeft.
‘Mogen we even binnenkomen?’
Ze knikt ja, maar duwt dan de deur weer dicht. Ik kijk mijn vader vragend aan, hij haalt zijn schouders op.
Ik sta op het punt opnieuw aan te bellen, als de deur weer open gaat. De kleine vrouw staat half achter de deur en zegt dat we verder mogen komen. Ze draagt een mondkapje en heeft een Spaans accent.
Read more »

Het is het voorjaar van 1990. Als jochie van amper twaalf ben ik een barre fietstocht vanuit Alkmaar aan het ondernemen (tegenwind, de hele weg). Met een tasje met wat boterhammen onder de snelbinders ploeter ik samen met de rest van de klas over de dijk naar het noorden. Den Helder is in zicht, daar wacht het veer naar Texel, de eindbestemming voor een weekje schoolkamp.
Aangekomen bij de haven wordt de hele klas naar een strook asfalt gedirigeerd naast het restaurant, waar we niet naar binnen mogen. Hier wachten we tot de veerboot, die zojuist arriveert, leeg is en we aan boord kunnen. Ik heb m’n fiets nog niet op de standaard gezet of ik zie haar. Met een grote glimlach komt ze mijn kant op gesneld. Mijn oma woont in Den Helder en zodra ze hoorde dat ik daar die dag zou zijn, besloot ze mij te komen begroeten. Ze wist niet hoe laat we aan zouden komen en heeft daarom uren staan wachten. Nog voor ik haar goed en wel gedag heb kunnen zeggen heeft ze me stevig in haar armen gesloten.
Read more »

Gedichtjes die niet rijmen

Zijn beter

Want daar kun je

Zo lekker moeilijk bij kijken